Μπορεί να έλειψα έναν μήνα και κάτι, επέστρεψα όμως και αυτό είναι το σημαντικό: έξι ταινίες, λίγο ντράμα, λίιιγο χόρρορ, λίγο μυστήριο, λίγο κόμεντι, πολύ ενδιαφέρον και φανταστικοί ηθοποιοί ανεξαιρέτως.
1. Tár (2022)
Η Lydia Tár είναι μία από τις κορυφαίες μαέστρους των τελευταίων ετών και η πρώτη γυναίκα που διεθύνει μεγάλη ορχήστρα στο Βερολίνο, όπου και ζει. Έχει υιοθετήσει με τη σύντροφό της ένα κοριτσάκι, ενώ παράλληλα διδάσκει στην ακαδημία Τζούλιαρντ. Πώς βρίσκει ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική και προσωπική ζωή, πώς ακριβώς επηρεάζει τη συμπεριφορά της η εξουσία, τι είναι αυτό που τη φοβίζει και την μπερδεύει, αλλά και με ποιον τρόπο η πολιτική ορθότητα θα αλλάξει τη ζωή της δραστικά είναι κάποια από τα ερωτήματα που βρίσκουν απάντηση στο φιλμ του Todd Field. H Cate Blanchett είναι άψογη κι ευτυχώς ο τρόπος προσέγγισης του ρόλου της διαφέρει από τους προηγούμενους κάνοντας σαφή την ειλικρινή της προσπάθεια να μας γνωρίσει τη Lydia όσο πιο πιστά και διάφανα γίνεται.
2. La Femme infidèle (1969)
Καλώς ήρθατε για άλλη μια φορά στο σύμπαν του Claude Chabrol, πολυλατρεμένου σκηνοθέτη στο thirty notes, όπως θα έχουν ήδη παρατηρήσει οι πιο προσεκτικοί. Ο Σαρλ είναι παντρεμένος με την Έλεν, έχουν ένα παιδί και ζουν σε ένα πολύ όμορφο σπίτι στην εξοχή. Το τελευταίο διάστημα ο Σαρλ παρατηρεί μία αλλαγή στη συμπεριφορά και την καθημερινότητα της γυναίκας του και υποπτεύεται ότι τον απατά. Για τον λόγο αυτό θα μπει στη διαδικασία να μάθει τι συμβαίνει. Η ανησυχία του, εν τέλει, έχει βάση σε κάτι πραγματικό; Και αν ναι, τι θα κάνει για να το σταματήσει; Πρωταγωνιστούν οι Stéphane Audran και Michel Bouquet.
3. The Stepfather (1987)
Σε σκηνοθεσία Joseph Ruben, το Stepfather αφηγείται την ιστορία του Jerry Blake, ο οποίος, αφού έχει σκοτώσει την οικογένειά του, μετακομίζει σε ένα νέο μέρος με σκοπό να επαναλάβει το ίδιο. Η τέλητων80s ατμόσφαιρα είναι διάχυτη σε όλη την ταινία, όπως και η αθωότητα στην κινηματογραφική απόδοση της ιστορίας. Πρωταγωνιστούν η Shelley Hack, η Jill Shoelen και ο Terry O'Quinn με ένα από τα πιο καθηλωτικά "who am I here" του σινεμά. Απολαυστική και προβλέψιμη, η ταινία αυτή βλέπεται άνετα όλες τις ώρες της ημέρας.
4. Far From Heaven (2002)
Στο Connecticut της δεκαετίας του '50 η οικογένεια Whitaker θεωρείται πρότυπο για τα δεδομένα της κλειστής κοινωνίας, ωστόσο ο Frank, όπως και η σύζυγός του Cathy, βασανίζονται από τα προσωπικά τους πάθη κι έρχονται αντιμέτωποι με τον κοινωνικό ρατσισμό της εποχής. Στο 107' κοινωνικό δράμα του Todd Haynes πρωταγωνιστούν οι Julianne Moore, Dennis Quaid, Dennis Heysbert, Patricia Clarkson, Viola Davis και είναι όλοι εξαιρετικοί.
5. The Whale (2022)
Τα πέντε αστεράκια μου αφορούν στον Charlie, έναν καθηγητή αγγλικών που πάσχει από παχυσαρκία και παρόλο που τα τελευταία χρόνια ζει απομονωμένος, θέλει να επανασυνδεθεί με την έφηβη κόρη του.
Το τέλος, μία αρχή και η αρχή του τέλους ξετυλίγονται μέσα από έναν εσωστρεφή τρόπο στο φιλμ του Aronofsky, ο οποίος ξανασυστήνει συγκινητικά τον Brendan Fraser, διεισδύει βαθιά στον ψυχισμό των πρωταγωνιστών και χρησιμοποιεί το κοινό ως καθρέφτη για να ολοκληρωθεί το ταξίδι του Charlie. Το καστ που περιστοιχίζει τον πρωταγωνιστή είναι υπέροχο (Hong Chau, Ty Simpkins, Sadie Sink, Samantha Morton), όσο ο Fraser σκάβει ανελέητα τον χαρακτήρα του, εκθέτει γενναία το δράμα που ζει και φτάνει συνειδητά στη λύτρωση. Το συναίσθημα δεν εκβιάζεται, η ελεημοσύνη δεν κερδίζεται άκοπα και κανείς δεν μπορεί να σωθεί αν δεν το επιθυμεί ο ίδιος. Το "Whale" δε μας κλείνει το μάτι, περιμένει στωικά να κλείσει ο αναπόφευκτος κύκλος ενός άνδρα που έχει χάσει κάθε ελπίδα και παρ΄όλ' αυτά η πίστη στους ανθρώπους μένει ακλόνητη.
6. Harold and Maude (1971)
Μία τρυφερή ρομαντική ιστορία με γενναία δόση μπλακ χιούμορ και σάτιρας είναι στην ουσία η τελευταία πρόταση για σήμερα.
Σκηνοθετημένη από τον Hal Ashby και με τη μουσική του Cat Stevens να ακούγεται καθ' όλη τη διάρκεια, η ταινία του 1971 γράφτηκε από τον Colin Higgins στα πλαίσια της μεταπτυχιακής του διατριβής στο UCLA film school. Εκείνη τη χρονική περίοδο ο Higgins δούλευε ως pool boy στο σπίτι του παραγωγού Edward Lewis, έδωσε το σενάριο στη σύζυγο του Lewis να το διαβάσει και εκείνη ενθουσιάστηκε.
Το Harold and Maude εξερευνά την αγνή αγάπη, τον θάνατο, την ανθρώπινη ύπαρξη και εν τέλει τη θέληση για ζωή με έναν απόλυτα μοναδικό τρόπο και, φυσικά, υπήρξε αρχικά εμπορική αποτυχία, δέκα χρόνια μετά το έτος προβολής του, ωστόσο, κέρδισε την αποδοχή κοινού και κριτικών.
Ό,τι κι αν επιλέξετε να δείτε εύχομαι να περάσετε τέλεια και να μου πείτε εντυπώσεις!
Το να γράφω για πράγματα που αγαπώ λειτουργούσε πάντα θεραπευτικά. Η αγαπημένη μου αυτή συνήθεια επιστρέφει για τα καλά, κάνοντας πρεμιέρα με μια ταινία που μένει αξέχαστη για όλους τους λόγους που θα αναλύσουμε παρακάτω. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μια ταινία πασίγνωστη, The Wolf of Wall Street του 2013. Αποτελεί την 5η συνεργασία του Leonardo DiCaprio με τον Martin Scorsese και βασίζεται στα απομνημονεύματα του Jordan Belfort. O Jordan Belfort ήταν ένας χρηματιστής στη Νέα Υόρκη, ο οποίος κατάφερε να ιδρύσει τη δική του εταιρεία κερδίζοντας εκατομμύρια, βουλιάζοντας ωστόσο στη διαφθορά και σε συνεχόμενες απάτες. Όλα αυτά τα βλέπουμε στην ταινία αναλυτικά με τον πιο παραστατικό και θυελλώδη τρόπο, ευγνώμονες που ο Σκορσέζε μάς επιτρέπει να πάρουμε μέρος σε αυτόν τον σινεματικό ανεμοστρόβιλο. Την ταινία που το wikipedia ορίζει ως american epic biographical dark comedy crime film (και είναι όντως όλα αυτά, δε λέω) την είχα δει το 2014 με μια φίλη μου στο λάπτοπ μετά από έξοδο. Στο πρ...
Λέει ο Morrissey στο I have forgiven Jesus «I was a good kid/ through hail and snow I’d go/ just to moon you/ I carried my heart in my hand/ do you understand? Do you understand?» Είναι παράξενο τι μας έρχεται στο μυαλό σε καιρό θλίψης. Σε καιρό θλίψης; Πάντα έβρισκα τις λέξεις για όλα. Κι όμως, τίποτα δεν είναι πιο απλό από την αλήθεια. Επαναδιατυπώνοντας, σε καιρό πένθους. Ένας άνθρωπος έφυγε. Ένας που ήξερα καλά και ταυτόχρονα είναι σαν να γνώριζα ελάχιστα. Έφυγε άδικα όπως όλοι οι νέοι άνθρωποι. Κι αυτός είναι ο λόγος που τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο πολύ θυμό, αλλά δε μιλούσα γι’ αυτό στα κοντινά μου άτομα σαν να ντρεπόμουν να σπαταλώ τον χρόνο τους με κάτι τόσο δυσάρεστο που δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν ξέρω αν ήταν η ανάγκη μου να μην απασχολώ με δικά μου πράγματα ή το αναπόφευκτο του πράγματος, ξέρω όμως ότι ανάμεσα σε αυτό το spectrum υπήρξε ένα μη διαχειρίσιμο χάος συναισθημάτων που οφείλει να λάβει τέλος μέσα από αυτό το περίεργο κείμενο, που ούτε ξέρω πώς θα καταλήξει....
Καλώς ήρθατε στο πιο αθόρυβο μπλογκ που ξέρετε. Σήμερα θα μιλήσουμε μετά από καιρό, αλλά όχι για ταινίες, σινεμά, ηθοποιούς, πλοκές και φανταστικές ιστορίες. Σήμερα θα σας μιλήσω για την πιο αγαπημένη μου μπάντα, τους white stripes, με αφορμή την εισαγωγή τους στο Rock N' Roll Hall of Fame. Οι white stripes (πάντα μικρά τα γράμματα όπως τα θέλει ο τζακ) κλείδωσαν τη θέση τους στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής και το κατάφεραν μέσα από τη μουσική, τους στίχους, τον μύθο που τραβώνταςμεκιαςκλαίω έχτισαν, αλλά κυρίως χωρίς να το επιδιώκουν. Δεν είχαν ποτέ βλέψεις να γίνουν διάσημοι, ήθελαν απλά να κάνουν παρέα, να παίζουν μουσική κι αν αυτό σήμαινε να τους παρακολουθούν 3 άτομα συνολικά σε κάθε μπαρ της Αμερικής που εμφανίζονταν, θα συνέχιζαν να το κάνουν. Ίσως όχι επί 14 χρόνια, ίσως όχι τόσο δραματικά/ εκρηκτικά/ δημιουργικά, αλλά θα το έκαναν. Πάμε, λοιπόν, να μπούμε στα άδυτα αυτής της μπάντας με έναν τρόπο πιο προσωπικό. Έναν τρόπο που δε συνηθίζω, αλλά ένα love letter στο δ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου