THIRTY NOTES

  Καλώς ήρθατε στο πιο αθόρυβο μπλογκ που ξέρετε. Σήμερα θα μιλήσουμε μετά από καιρό, αλλά όχι για ταινίες, σινεμά, ηθοποιούς, πλοκές και φανταστικές ιστορίες. Σήμερα θα σας μιλήσω για την πιο αγαπημένη μου μπάντα, τους white stripes, με αφορμή την εισαγωγή τους στο Rock N' Roll Hall of Fame. Οι white stripes (πάντα μικρά τα γράμματα όπως τα θέλει ο τζακ) κλείδωσαν τη θέση τους στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής και το κατάφεραν μέσα από τη μουσική, τους στίχους, τον μύθο που τραβώνταςμεκιαςκλαίω έχτισαν, αλλά κυρίως χωρίς να το επιδιώκουν. Δεν είχαν ποτέ βλέψεις να γίνουν διάσημοι, ήθελαν απλά να κάνουν παρέα, να παίζουν μουσική κι αν αυτό σήμαινε να τους παρακολουθούν 3 άτομα συνολικά σε κάθε μπαρ της Αμερικής που εμφανίζονταν, θα συνέχιζαν να το κάνουν. Ίσως όχι επί 14 χρόνια, ίσως όχι τόσο δραματικά/ εκρηκτικά/ δημιουργικά, αλλά θα το έκαναν. Πάμε, λοιπόν, να μπούμε στα άδυτα αυτής της μπάντας με έναν τρόπο πιο προσωπικό. Έναν τρόπο που δε συνηθίζω, αλλά ένα love letter στο δ...

  Καλώς ήρθατε στο Thirty Notes, ελπίζω την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να είστε κάπου άνετα και ξεκούραστα. Εγώ την ώρα που τα γράφω αυτά, πάντως, έχω ένα κεφάλι γεμάτο εντυπώσεις και πληροφορίες που αν δε μοιραστώ θα σκάσω. Που λέτε, 8 Απριλίου κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος του Jack White, ονόματι Fear Of The Dawn, o 4ος σόλο δίσκος του. Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε το νέο ότι φέτος θα κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, ένα τον Απρίλιο κι ένα το καλοκαίρι. Μετά από 4 χρόνια ο πιο αγαπημένος μου απ' όλους θα έβγαζε καινούργια κομμάτια, τα ακουστικά και η καρδιά μου ήταν πανέτοιμα. Τον Νοέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο κομμάτι, μετά το δεύτερο, ζαλιστήκαμε και καλά να πάθουμε, επέστρεψε με σκληρό ήχο και γκαζωμένος σκέφτηκα, τέρμα πια η πικρία και η υπολανθάνουσα ηττοπάθεια, απελευθερώθηκε από το παρελθόν ή συμφιλιώθηκε επιτέλους με αυτό; Όπου "παρελθόν" θα μπορούσα να αφήσω τον ελέφαντα να αιωρείται στο δωμάτιο και να μην εξηγήσω, αλλά ναι, τη Meg εννοώ. Κατά τη διάρκεια της συν...

Σε λιγότερο από επτά ημέρες, το White Blood Cells ήταν έτοιμο. Κυκλοφόρησε σαν σήμερα, το 2001, και θα ζει για πάντα. Είναι ο δίσκος που έκανε τους White Stripes γνωστούς, με κομμάτια που πρώτα τα ζεις και μετά τα ακούς, μάλλον γι' αυτό δεν μπορείς να τα ξεχάσεις.    Παρακάτω ακολουθεί ένας μικρός ημιπολύτιμος φόρος τιμής σε ορισμένα κομμάτια του άλμπουμ παιγμένα λάιβ, enjoy.  1. Dead Leaves And The Dirty Ground Πρώτο του δίσκου, η καλύτερη εισαγωγή σε κομμάτι των Stripes, ίσως ο λόγος που επέλεγαν να ανοίγουν και τις περισσότερες συναυλίες με αυτό. Μία από τις ελάχιστες φορές που δεν ήταν το πρώτο της ανύπαρκτης setlist, ήταν στο λάιβ Under Nova Scotian Lights και αν κάτι μπορεί να ειπωθεί ουσιαστικά για το Dead Leaves, είναι το "ok, enough fooling around, here we go" του Τζακ: 2. Hotel Yorba Για κάθε φορά που κανονικά πήγαινε κοντά στη Meg, ενώ στη σόλο καριέρα του στο ίδιο σημείο κοιτάει αμήχανα προς τα drums, ε all they got inside is vacancy. 3. I'm Finding It H...