Awakenings | 1990

ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΠΑΙΔΙΑ καλώς ήρθατε μετά από πολύ καιρό, μετά από ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΠΑΡΑ πολύ καιρό στο thirty notes, ένα μπλογκ που όσα το διαβάζετε ξέρετε ότι μιλάω για πράγματα που πραγματικά αγαπάω: όταν λέω πράγματα εννοώ ταινίες και τη μουσική του τζακ γουάιτ και όταν λέω αγαπάω, εννοώ όπως ξέρω τουλάχιστον να αγαπάω, υπό συνθήκες φλύαρα, αδιαπραγμάτευτα και ουσιαστικά, σαν από απόσταση αλλά πάντα παρούσα. 

Είχα να γράψω από τον Νοέμβριο, από τότε που οι white stripes μπήκαν στο ροκ εν ρολ χολ οφ φέιμ, φυσικά ξενύχτησα για να το δω, όσα δεν το είδατε ορίστε το σου σου: ο τζακ πήγε φορώντας κοστούμι στα χρώματα της μπάντας, κόκκινο μαύρο και άσπρο, ήταν πάρα πολύ αγχωμένος και συγκινημένος, τους προλόγισε ο Iggy Pop μιλώντας με πολύ όμορφα λογάκια και για τους δύο και όπως ήταν αναμενόμενο η μεγκ δεν πήγε, τηρώντας την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό της να μην εμφανίζεται δημόσια από τότε που ολοκληρώθηκε το ταξίδι του συγκροτήματος. Στον λόγο του ο τζακ ευχαρίστησε όλα τα συγκροτήματα που αποτέλεσαν έμπνευση για να κάνουν μουσική, αλλά κυρίως τη μεγκ, που χωρίς τη μοναδική της παρουσία κι εσωτερικότητα το άστρο του δε θα φώτιζε όπως του άξιζε. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (;) 

ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΩΘΗΚΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ, αρχικά οι λόγοι είναι πολλοί ας ξεκινήσουμε από τα πρακτικά: το λάπτοπ μου δε ζει πια, άφησε την τελευταία του πνοή τέλη Φεβρουαρίου και από τότε δεν έχω πάρει άλλο, επιπλέον δούλευα ασταμάτητα φλρκ μου, η άτεγκτη εργασία killed my spirit, επίσης γράφω κάθε Πέμπτη για ταινίες στο shake n’ bake οπότε αν δεν ξέρετε τι ταινία θέλετε να δείτε θα μπαίνετε στο instagram και το facebook και θα με διαβάζετε εκεί. Δεν είναι μεγάλα τα κείμενα, κρατιέμαι ακόμα, η ουσία όμως παραμένει η ίδια και όταν βρω το θάρρος να μιλήσω περισσότερο θα το κάνω, δεσμεύομαι. 

Και μετά από έναν εξαιρετικά μεγάλο πρόλογο, πάμε στον λόγο που σας γράφω μετά από καιρό: το Awakenings του 1990. Μία ταινία που δεν μπορώ να εξηγήσω πόσο αγαπάω, δεν είναι μυστηρίου, δεν έχει plot twists, έχει μια αληθινή ιστορία βασισμένη στο βιβλίο του Oliver Sacks, τη σκηνοθέτησε η Penny Marshall και πρωταγωνιστούν ο Robert De Niro και ο Robin Williams. 

Ο κριτικός κινηματογράφου John H. Foote είχε πει για την ταινία: “Nothing manic, nothing fast paced, no riffing, nothing remotely forced, the actor slips under the skin of a kind and decent man”. Και δε θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα, καθώς αυτό είναι στην ουσία του το Awakenings. Ένας νευρολόγος (Robin Williams) προσλαμβάνεται σε ένα νοσοκομείο, προκειμένου να βοηθήσει κατατονικούς ασθενείς. Ένας από αυτούς είναι και ο Leonard (De Niro). 

Καταρχάς η μεγαλύτερη αποκάλυψη της ταινίας είναι η συγκλονιστική χημεία των δύο πρωταγωνιστών. Ξέρουμε ότι είναι και οι δύο εξίσου καλοί ηθοποιοί, ωστόσο αυτό δεν εξασφαλίζει αυτόματα ένα καλό αποτέλεσμα. Η χημεία, η ενέργεια των δύο ηρώων διαπερνά την κάμερα, αγκαλιάζει την ιστορία, μας χαϊδεύει απαλά τα χέρια και συγχρόνως μας κάνει να κοιτάμε τον πόνο κατάματα. Δεν υπάρχει καμία υπόσχεση, κανένα καταπραϋντικό. Μόνο η αλήθεια απλή κι εκκωφαντική. 

Από τη μία έχουμε τον Robin Williams σε έναν από τους ελάχιστους δραματικούς ρόλους της καριέρας του. Επιβεβαιώνοντας τον κανόνα, αναμετριέται με την ψυχική δύναμη ενός ανθρώπου που θέλει αλήθεια να βοηθήσει. Πάντα γινόταν συμπαθής μέσα από τους ρόλους του, μάλλον επειδή πρωταρχικό του μέλημα ήταν να συμπονέσει και να καταλάβει με τον δικό του βαθύ, ιδιαίτερο και ειλικρινή τρόπο τον δικό του χαρακτήρα, αλλά και των άλλων. 

Από την άλλη έχουμε τον Ντε Νίρο: μπορεί να κάνει τα πάντα και το έχει αποδείξει, δικαίως λατρεύεται και θα εξυμνείται πάντα. Στον συγκεκριμένο ρόλο καλείται να κάνει κάτι πολύ δύσκολο, ίσως γι’ αυτό θέλησε να το δοκιμάσει, βγαίνοντας νικητής και καταστρέφοντας σαρωτικά κάθε εμπόδιο ανάμεσα στην ταινία και τον θεατή, γινόμαστε μέρος του παζλ που έχει φτιάξει, επενδύοντας συναισθηματικά σε έναν κόσμο που έχτισε δευτερόλεπτο - δευτερόλεπτο σε ένα φιλμ δύο ωρών. 

Τι είναι, εν τέλει, το Awakenings για εμένα; Είναι ο τρόπος που καθαρίζει ο Robin Williams με τη γραβάτα του τα γυαλιά μιας ασθενούς και το βλέμμα του γεμάτο ζεστασιά καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, είναι η αφοσίωση του De Niro -όπως κάθε φορά, δεν παίζει, είναι- και η σκηνή του τελευταίου δείπνου με την Paula όπου κάθε του κύτταρο σπαράζει, μαζί κι εμείς. 

Υπάρχουν πολλές ταινίες που θυμόμαστε με αγάπη, με το Awakenings τυχαίνει να συμβαίνει κάτι μεγαλύτερο. Δίνει δύναμη να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, κίνητρο και υπομονή για τη συνέχεια. Ό,τι κι αν γίνει, τουλάχιστον θα πούμε ότι το προσπαθήσαμε, ότι παλέψαμε κάπως και αυτό από μόνο του είναι κάτι. 

Τα λέμε κάποια στιγμή όταν οι συνθήκες ωριμάσουν και πάλι κι ελπίζω να (ξανά)δείτε κι εσείς την ταινία της οποίας η αφίσα ήταν η πρώτη και η μόνη στο πρώτο μου φοιτητικό σπίτι. 

Take care <3 

κ