But we never did too much talking anyway
Λέει ο Morrissey στο I have forgiven Jesus «I was a good kid/ through hail and snow I’d go/ just to moon you/ I carried my heart in my hand/ do you understand? Do you understand?» Είναι παράξενο τι μας έρχεται στο μυαλό σε καιρό θλίψης. Σε καιρό θλίψης; Πάντα έβρισκα τις λέξεις για όλα. Κι όμως, τίποτα δεν είναι πιο απλό από την αλήθεια. Επαναδιατυπώνοντας, σε καιρό πένθους. Ένας άνθρωπος έφυγε. Ένας που ήξερα καλά και ταυτόχρονα είναι σαν να γνώριζα ελάχιστα. Έφυγε άδικα όπως όλοι οι νέοι άνθρωποι. Κι αυτός είναι ο λόγος που τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο πολύ θυμό, αλλά δε μιλούσα γι’ αυτό στα κοντινά μου άτομα σαν να ντρεπόμουν να σπαταλώ τον χρόνο τους με κάτι τόσο δυσάρεστο που δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν ξέρω αν ήταν η ανάγκη μου να μην απασχολώ με δικά μου πράγματα ή το αναπόφευκτο του πράγματος, ξέρω όμως ότι ανάμεσα σε αυτό το spectrum υπήρξε ένα μη διαχειρίσιμο χάος συναισθημάτων που οφείλει να λάβει τέλος μέσα από αυτό το περίεργο κείμενο, που ούτε ξέρω πώς θα καταλήξει....