But we never did too much talking anyway

 

Λέει ο Morrissey στο I have forgiven Jesus «I was a good kid/ through hail and snow I’d go/ just to moon you/ I carried my heart in my hand/ do you understand? Do you understand?»

Είναι παράξενο τι μας έρχεται στο μυαλό σε καιρό θλίψης. Σε καιρό θλίψης; Πάντα έβρισκα τις λέξεις για όλα. Κι όμως, τίποτα δεν είναι πιο απλό από την αλήθεια. Επαναδιατυπώνοντας, σε καιρό πένθους. Ένας άνθρωπος έφυγε. Ένας που ήξερα καλά και ταυτόχρονα είναι σαν να γνώριζα ελάχιστα. Έφυγε άδικα όπως όλοι οι νέοι άνθρωποι. Κι αυτός είναι ο λόγος που τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο πολύ θυμό, αλλά δε μιλούσα γι’ αυτό στα κοντινά μου άτομα σαν να ντρεπόμουν να σπαταλώ τον χρόνο τους με κάτι τόσο δυσάρεστο που δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν ξέρω αν ήταν η ανάγκη μου να μην απασχολώ με δικά μου πράγματα ή το αναπόφευκτο του πράγματος, ξέρω όμως ότι ανάμεσα σε αυτό το spectrum υπήρξε ένα μη διαχειρίσιμο χάος συναισθημάτων που οφείλει να λάβει τέλος μέσα από αυτό το περίεργο κείμενο, που ούτε ξέρω πώς θα καταλήξει.

Είχε γράψει πριν 14 χρόνια η ludopatini στο τουίτερ το εξής: «το μόνο νόημα της ζωής που ξέρω είναι ότι συνεχίζεται». Θυμάμαι την πρώτη φορά που το διάβασα και μου είχε κάνει εντύπωση, ακριβώς γιατί έχει απόλυτο δίκιο και τις τελευταίες μέρες το σκέφτομαι πολύ με απολογητικό τρόπο για το αποκαρδιωτικό του αντίκτυπο. Είναι πέρα για πέρα αληθινό και η ζωή όντως συνεχίζεται, αλλά σκέφτομαι κάθε μέρα την τελευταία βδομάδα: ναι αλλά τελικά τι μένει; Τελείως υποκειμενικά, κατέληξα εδώ: μένουν κάποια λόγια που ειπώθηκαν εμπιστευτικά, σίγουρα τα γέλια που μοιραστήκαμε και σίγουρα αυτά που νιώσαμε. Όλα τα καλά και τα άσχημα - εν τέλει είμαστε αυτά που ζήσαμε.

Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ κάθε στιγμή που περάσαμε, ίσως μάταια: τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν. Βέβαια, έζησα κάτι αρκετά παράλογο για τα δικά μου δεδομένα. Στο άκουσμα της είδησης και αρκετές μέρες μετά, δε μου έφυγε ούτε ένα δάκρυ. Είμαι άνθρωπος ευσυγκίνητος, μπορεί να δακρύσω με μια διαφήμιση, με κάτι ανούσιο ή σημαντικό πανεύκολα και το έχω πια συνηθίσει. Προσπαθώντας κάπως ψύχραιμα να αποκωδικοποιήσω τι μου συνέβαινε, ίσως το σοκ παραήταν μεγάλο, όπως και ο θυμός. Συνέχισα να ζω, να πηγαίνω στη δουλειά μου, να μιλάω με ανθρώπους σαν να μην έγινε τίποτα, νιώθοντας εξαιρετικά μπερδεμένη και κάπως νευριασμένη, μέχρι που μια ολόκληρη εβδομάδα μετά είδα τυχαία ένα τελείως άσχετο βίντεο από την πόλη από την οποία κατάγομαι. Δύο άγνωστοι άνθρωποι μιλούσαν για ένα επάγγελμα σε χαλαρό ύφος και από πίσω φαινόταν μέρα μεσημέρι το δημαρχείο της πόλης. Το δημαρχείο κοντά στο πατρικό μου, που περνούσα για να πάω εκεί που βρισκόμασταν πάντα, το δημαρχείο όπου οδηγεί εκεί που περπατούσαμε και μιλούσαμε και ακούγαμε μουσικές και πίναμε και γελούσαμε και χαζολογούσαμε με τις ώρες ή δε λέγαμε τίποτα και απλά κάναμε παρέα. Στην πόλη που μια βδομάδα πριν δεν μπόρεσα να πάω για να σε αποχαιρετήσω για τελευταία φορά.

Ψάχνοντας σχεδόν απελπισμένα μια παρηγοριά σε βιβλία και μουσικές, τα παντοτινά αυτά καταφύγια, έπεσα στη φράση του Memories of Ice του Steven Erikson: το να θρηνείς είναι το δώρο των ζωντανών. Αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα που πρέπει να το κάνω και λυτρωτικά που μου το επιτρέπω, ναι συμβαίνουν και τα δύο συγχρόνως. Αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα για τους πολύ κοντινούς που έμειναν πίσω, αν υπήρχε τρόπος να απαλύνει τον πόνο τους θα ήθελα όσο τίποτα να συμβεί. Δεν ξέρω πού οδηγεί αυτό το κείμενο, ξέρω όμως ότι η θλίψη παίρνει πολλές μορφές. Ο Κώστας Καρκαλιάς είχε πει σε ένα επεισόδιο του ΦΟΥΛ πόσο στενή, σχεδόν συγκινητική σχέση έχει με την τηλεόραση από παιδί. Το θυμάμαι όταν το είπε γιατί έχω ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η τηλεόραση αυτές τις μέρες όταν είμαι σπίτι είναι πάντα ανοιχτή ακόμα και στο μιουτ, ακόμα και αν κάνω κάτι άλλο και δεν της δίνω σημασία μόνο και μόνο για να κοιτάξω τυχαία και να δω ανθρώπους να κάνουν κάτι τελείως διαφορετικό, κάτι να με αποσπάσει από όσα συμβαίνουν. 

Με τον Bob Dylan δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη σύνδεση. Υπάρχουν ελάχιστα τραγούδια του που έχω βάλει στο ριπίτ και υπάρχει ένα που περικλείει όλες αυτές τις μέρες, μέχρι το μούδιασμα να περάσει και η ζωή να κάνει αυτό που κάνει πάντα: να συνεχιστεί.

Βαθιά ανάσα, λοιπόν, κι ένα αντίο σε όσα υπήρξαν. Εμπιστευτικά και γελαστά. Έτσι θα σε θυμάμαι πάντα.

So long honey, babe

Where I'm bound, I can't tell

Goodbye's too good a word, babe

So I'll just say, "Fare thee well"